Een tweede tweeling thuis baren met een zeer ervaren vroedvrouw

-Een bijzondere blog geschreven door Sterre, de moeder van deze tweeling. Een belangrijke side-note ook vanuit de verloskundige: over deze geboorte is heel goed nagedacht en gesproken van tevoren. Er was een zeer ervaren team vroedvrouwen bij aanwezig. Alle risico's zijn van tevoren besproken en er lag een uitgebreid plan. Meestal worden tweelingen in het ziekenhuis geboren.-

https://video.wixstatic.com/video/31dfea_abcef1f14e864f61b204a46a84daae01/1080p/mp4/file.mp4

9 jaar geleden kwam ik bij caseload-verloskundige Yvon terecht en had ik met haar mijn 2e en 3e thuisgeboorte van onze dochters. We verhuisden naar Frankrijk. En mocht er ooit een 4e kindje komen zou ik dat graag thuis willen doen en ik mocht haar altijd bellen. Maar baby 4 bleek 4 en 5 te zijn. We besproken om de geboorte in Nederland te doen. Faber en Midas lagen voor de geboorte regelmatig niet helemaal optimaal, een positie die kan leiden tot een zogenaamde verhaking, (de eerste baby in stuit, de 2e in hoofdligging, hun kinnen mogelijk achter elkaar hakend waardoor zowel de 1e als 2e baby tijdens.)

Ik vond de stuit spannend, iets nieuws dat in mijn hoofd schakelen was. Yvon zocht vooral wetenschappelijke onderbouwing over de verhaking en ziekenhuizen stonden paraat voor als het nodig was. Ik vertrouwde op alles, het was voor mij niet voor niets dat ik bij Yvon terecht kwam met “normale” geboortes en ik haar nodig had voor een thuisgeboorte van onze (eerste) tweeling. Ze heeft ervaring met stuitgeboortes en als het nodig zou zijn zou ze mij kunnen helpen met handelingen bij de stuitgeboorte. Uiteindelijk was dat niet nodig, werden ze soepel en snel na elkaar geboren en heb ik een mooie ervaring bij deze geboorte. Door mijn vele boeken lezen, ander onderzoek naar geboorte vond ik dit de fijnste bevalling van de 4. Ik weet nog dat we weer in Frankrijk waren en ik baalde dat we geen mooie foto’s hadden en we Jessica toch niet gecontact hadden. Jeroen zei nog. Mocht er ooit nog een kindje komen dan moeten we haar gewoon vragen, want je wil het zo graag.

Toen Jessica van Yvon hoorde dat ik weer in verwachting was van een tweeling, contactte zij mij! Mijn geluk kon niet op en ook dit was weer niet voor niets. Ik heb snelle geboortes dus zou haar op tijd contacten. Maar ik wist ook dat mijn lijf pas echt aan zou gaan als Yvon er is. Dat was ook bij de geboorte van Faber en Midas. Ik had milde weeën, maar zodra de deur open ging en ik hoorde dat Yvon er was werden mijn weeën serieus.

Zaterdag 17 januari, ik was 39 weken zwanger. We hadden de dag ervoor afgesproken dat Yvon langskwam voor een echo omdat bij de eerdere tweeling hun ligging tot het laatste moment bleef veranderen. Ik hoopte nog dat het niet nodig was en die avond gewoon begon. Jammer die nacht weer niets, alleen wat harde buiken. Ik viel weer in slaap en om 09:00 werd ik wakker met gebroken vliezen. He he eindelijk dacht ik nog, tegelijkertijd: ik moet weer aan de bak.

Ik had nog geen weeën, bleef nog even in bed liggen om aan het idee te wennen, en berichtte dat mijn vliezen gebroken waren. Jeroen zetten ondertussen het bad klaar met een laagje water.

Bij Faber en midas duurde het 3 uur na het breken van de vliezen dat ik weeën kreeg. Yvon kwam die ochtend langs voor de echo dus ik dacht nog misschien gaan ze dan aan. Ik heb die ochtend een paar lichte weeën gehad. Legde onze andere tweeling op bed voor hun middagslaapje, om 11:30 kwam Yvon binnen. Ik liep de slaapkamer van de Faber en Midas uit en de eerste echte wee kwam meteen. Het blijft bizar hoe mijn lijf meteen aan ging. We maakte de echo, waarbij ik 2 weeën had. De 2e baby lag in stuit en leek erg klein, het kan zijn dat hij de schok van de geboorte nadat zijn zus geboren is niet goed kan hebben en hij zou door zijn formaat ook alle kanten op kunnen draaien. Ik werd voorbereid dat de kans bestond dat Yvon hem eruit zou helpen, de kans was groot omdat hij zo klein leek op de echo. Nadat de eerste baby geboren was zou meteen zijn hartslag beluisterd worden.

We kletsten even en bespraken wat ik op dit moment het liefste wilde. Moesten ze blijven of nog liever even gaan, ze kon een broodje in het dorp halen. Dan waren ze in de buurt. “Prima," zei ik nog, want geen idee wat mijn weeën gingen doen. Het was immers net begonnen. Er werd nog gezegd misschien in de avond dat het doorzet want dan is er weer rust. Ik zei nog of in het middag slaapje van de jongens.

Yvon en 2e vroedvrouw Fee gingen even een broodje halen, Ik appte Jessica dat mijn weeën waren begonnen maar ze nog niet hoefde te komen. Ik hoorde de autodeur van Yvon dichtgaan en zei meteen tegen Jeroen tijdens een wee “ik vind het toch helemaal niks dat ze nu weg gaat, kan je haar dat laten weten? Dat ze toch terug komt als ze hun broodje hebben.” Ik appte Jessica of ze kon komen. Daarna ving ik nog 2 of 3 weeën op, elk een standje sterker. En toen om 12:32 ineens een perswee. Ik schrok, mijn team was er nog niet. Ik kneep alles dicht, zei dat ze nog echt even moest wachten. Dat lukte. Al rennend kwam Yvon binnen, gevolgd door 2 andere vroedvrouwen. Waarvan 1 lokale mij onbekende, als achterwacht voor als iemand niet op tijd kon zijn.

Merel ( onze 3e vroedvrouw) en Jessica waren er nog niet zouden die het nog wel redden dacht ik, ondertussen moest ik nog schakelen met mijn hoofd dat het ging zo snel. Ik mocht in bad en mijn lijf ontspande meer, er zat ruimte tussen. Merel kwam binnen, en net voor mijn eerste perswee Jessica ook. Gelukkig iedereen heeft het gered.

Ik maakte de keuze om te blijven ontspannen zodat ik zo pijnloos mogelijke bevalling kon ervaren en dit ook zo rustig mogelijk was voor de baby. Hier had ik paar weken ervoor nog een sessie EFT mee gehad, want waar die spanning vandaan kwam, ondanks mijn eerdere goede geboortes, wist ik niet. Maar het bleek de controle verlies tijdens de persweeën te zijn en ik mocht weer vertrouwen hebben in mijn lijf, dat weet wat het nodig heeft.

Toen ik in bad zat voelde ik haar hoofd en haren. Ze zakte verder naar beneden en haar hoofd werd geboren. Ik had geen perswee voor de rest van haar lijf en heb op eigen kracht haar eruit geperst. Prachtig in bad geboren om 13:03.

Daarna werd het hartslag geluisterd van baby 2 en die dipte flink naar beneden. Toen ben ik meteen met de al geboren baby in mijn armen uit bad gestapt, en op handen en knieën op de bank naast het bad gekropen. De benen van de 2e baby lagen al bij de uitgang klaar en om 13:05 is hij geboren met een beetje hulp van Yvon ditmaal. Hij werd meteen bij zijn zus gelegd en had een prima start.

De kindjes deden het goed en ik mocht terug in bad. Daar heb ik een tijdje met Lodée en Noam gezeten. Hun navelstreng was mooi uitgeklopt en voor de nageboorte ging ik op de baarkruk; waar ze ook de eerste keer aan de borst gingen. Noam werd wat rustiger en doordat hij zo klein was werd hij alvast nagekeken. Jeroen knipte zijn navelstreng. Zijn hartslag was goed, maar met 2200 gram heel erg klein.

Faber en Midas werden wakker uit hun middagslaapje, eerst een beetje verlegen naar alle vroedvrouwen in huis, later erg nieuwsgierig naar hun nieuwe zusje en broertje.

Ik knipte de navelstreng van Lodée, de eerste keer van de 7 kindjes dat ik dat gedaan heb.

Omdat Noam zo klein was, en hij daarmee weinig reserve had om warm te blijven en te kunnen groeien, werd er donormelk gebracht en samen met zijn zus aan de borst kreeg hij extra zodat zijn lijfje minder hoefde te werken.

Toen de placenta’s geboren was werden deze helemaal nagekeken, De placenta van Noam bleek een stuk kleiner en zijn navelstreng was dunner en zat aan de zijkant van de placenta vast. Ook was deze donkerder dan die van Lodée en had een flink stolsel bloed, waardoor het duidelijk was dat zijn placenta eerder was losgelaten dan hij geboren werd. Die van Lodee had een dikkere streng. Zij woog dan ook ruim 600 gram meer dan Noam. Jessica legde alles vast op foto.

We maakte van de slaapkamer en het bedje een eigen variant van een couveuse. 2 mutsen, 2 sokken dik in de wol tussen 4 kruiken. Intussen werd er ook contact opgenomen met een kinderarts om te kijken wat die adviseerde met betrekking tot de kleinste baby. We zijn niet tegen ziekenhuizen maar vertrouwen liever op de natuur en andere mogelijkheden, nu lagen ze dicht bij elkaar in bed, dicht bij mij en geen toeters en bellen of prikkels.

De kraamweek kwam ik zwetend door, het was heel pittig door het proberen met borstvoeding en vinger voeden zodat ze elk 2, later 3 uur genoeg binnen kregen. Maar de kinderen bleven goed warm en groeiden snel. En zo gingen we na bijna 2 weken met 4 kinderen weer naar Frankrijk. Ik ben de donoren van de donormelk zó dankbaar voor hun hulp bij die 1e week. Gelukkig was mijn eigen melk al snel zo ruim dat ik ook voor anderen heb kunnen kolven. Toen ik weer een berichtje van een andere mama kreeg dat haar baby van mijn melk had helpen groeien merkte ik helemaal hoe bijzonder het is dat we elkaar zo kunnen helpen.