De geboorte van Vos - Van yurt naar ziekenhuis

Bijgewerkt: feb 23


Via social media leerde ik Nienke kennen. Nienke had als wens en plan om in haar eigen yurt in hun bos te bevallen van haar derde kindje. Voor mij als fotograaf een droom natuurlijk. Op 10 januari, nog voor mijn standby tijd in ging (dit is meestal met 38 weken) kreeg ik een berichtje dat de bevalling begonnen was. Ik was helemaal ready to go maar de bevalling viel toch weer stil. Een valse start. Gelukkig werd ik tegen 22.00 hiervan op de hoogte gebracht zodat ik ook rustig kon gaan slapen.


We maakten kennis via videobellen en de klik was er, gelukkig! 1 februari was Nienke uitgerekend. 15 januari kreeg ik weer een berichtje, dit keer van de doula van Nienke. Ze had al de hele dag weeën om de 6 minuten en nu al een uur om de 3 minuten en de verloskundige was onderweg. Voor mij is het 5 kwartier rijden, en ik dacht ik ga maar vast rijden…dat had ik bij elke andere klant die van een derde kindje moet bevallen en weeën om de drie minuten heeft ook gedaan. Toen ik aankwam was de verloskundige er ook, en die constateerde geen ontsluiting en een baarmoedermond die ook niet aanvoelde alsof dat snel zou gaan gebeuren. Oh jeetje! Ik baalde, risico van het vak natuurlijk…dus ik pakte mijn spullen weer en reed richting huis. Voor Nienke vond ik het natuurlijk veel vervelender. Zoveel weeën en zonder voortgang. Ze was inmiddels ook erg moe van die weeën al dagen lang. Een goede generale repetitie. Aangezien het in het bos is waren mijn sneakers ook niet echt een goede keuze, volgende keer doe ik lekker mn oude Uggs aan!


En toen was de dag daar, het is 28 januari en om 5.45 gaat mijn telefoon. Ik was nog diep in slaap en spring slaapdronken mijn bed uit. Het is verloskundige Margot. De baring van Nienke lijkt nu echt begonnen, en inmiddels is er 4cm ontsluiting en zijn de vliezen gebroken. Yes! Ik kleed me snel aan, pak mijn spullen en spring de auto in. Het is spits en enorm druk op de weg. Ik ben onrustig omdat ik zo lang moet rijden. Ik wil het echt niet missen, en gewoonlijk gaat een baring van een derde kindje enorm vlot, vooral na het breken van de vliezen.





Om 7.30 kom ik aan en ik loop direct door naar de yurt. Het is nog pikke donker en met de zaklamp van mijn telefoon probeer ik de weg naar de yurt door het bos te vinden. In mijn hoofd hoor ik steeds: ‘als ik maar op tijd ben, als ik maar op tijd ben…’ Mijn oren staan gespitst of ik misschien al een baby hoor huilen. Ik open de deur en het voelt alsof ik een magische bevalbubbel binnen stap. Lichtjes overal, prachtige vlaggen met persoonlijke affirmaties, muziek, kaarsjes. Wow! Nienke zit op een bal en Rick houdt haar vast. Ze kletst nog voluit en er wordt gedanst. Ruim op tijd dus. Fieuw! Ik pak mn spullen uit en probeer mijn draai te vinden. Ik fotografeer de situatie, kleine details en maak korte filmpjes. Daarna ga ik in een hoek zitten op een meditatiekussen.











De muziek die opstaat is alles behalve de muziek die je zou verwachten, piratenmuziek zoals Nienke het noemt. Heerlijk! Al heupwiegend danst ze de yurt door. Wat een prachtige vrouw is ze, met haar ronde buik die meedanst op de muziek, haar haren mooi in een vlecht, haar getatoeëerde lijf en rode wangen van de inspanning. Doula Mandy en verloskundige Margot steunen haar waar nodig, en dan neemt Rick het weer over. Ze wisselen elkaar af. Margot zorgt voor verlichting met een lange sjaal over Nienke haar onderrug ‘shaking the appeltree’ wordt het ook al genoemd. Dan wil Nienke toch graag weten hoever ze nu is. Margot kijkt en Nienke heeft inmiddels 6cm ontsluiting. Ze is zichtbaar opgelucht en wij allemaal eigenlijk. Het voelt als een zucht van opluchting die door de yurt gaat.







Nienke wil graag in het bevalbad dat helemaal klaar is en inmiddels door Rick op de perfecte temperatuur is gebracht. Er lijkt steeds meer tijd tussen de weeën te komen, en de weeën lijken minder krachtig. Na even in bad te hebben gezeten en wat van het van tevoren gedroogde fruit te hebben gegeten besluit ze dat ze wil wandelen door hun eigen bos, in de hoop de weeën weer een kickstart te kunnen geven. Het regent nog steeds, en ik vouw een shirtje om mijn camera heen om ook van de wandeling wat foto’s te kunnen schieten.







Na terugkomst wordt er weer wat met de sjaal gewiebeld, gelopen, Nienke doet er alles aan om de weeën op gang te houden maar ze moet er echt voor werken. Dan besluit ze even te willen eten en douchen. Instinctief maakt ze een broodje met veel vette dingen erop. Die brandstof gaat ze nog hard nodig hebben. De weeën lijken steeds verder af te zwakken, en alle trucs zijn zo ondertussen uit de kast getrokken.










Als dan ook blijkt dat de ontsluiting ook niet meer gevorderd is wordt er gepraat over wat nu verder. Willen Rick en Nienke nog langer afwachten, wat kunnen we nog doen om het te laten vorderen…maar nog belangrijker…hoe zal Nienke dan zijn na de bevalling. Nienke is nu al helemaal op, het is fijn als ze wel een beetje van haar kindje kan gaan genieten straks. En als de baby er is,…komt de placenta dan voorspoedig? Zal het bloedverlies acceptabel zijn of zal Nienke erna alsnog naar het ziekenhuis moeten?




Rick en Nienke komen tot de conclusie dat alles geprobeerd is, dat ze naar een ziekenhuis willen waar in ieder geval Margot de bevalling mag begeleiden. Nu is er nog rust, en kan er misschien nog een ziekenhuis gekozen worden dat het beste past bij hun wensen. De eerste kleertjes worden ingepakt, het obsidiaanmes waarmee de navelstreng doorgesneden zal worden, en de eigen camera gaat mee. We nemen afscheid en ik beloof terug te komen als hij er is. Wat een abrupt einde zo aan deze mooie dag.


Fotografie volgende beelden: Vroedvrouw Margot en verpleegkundige ziekenhuis, door mij nabewerkt




Uiteindelijk wordt Vos om 18.01 geboren na enkel 45 min een klein beetje wee opwekkers via het infuus. Er was dus echt maar een klein zetje nodig nog. Op handen en knieën baart Nienke hun zoon en daar worden gelukkig foto’s van gemaakt. Er was maar 1 super wee nodig, en 1 perswee! Wow!








De wens om een lotusbevalling te hebben lukt gelukkig ook. Vos drinkt bij Nienke aan de borst en krijgt zijn huid op huid tijd met Rick. Hij wordt gewogen en weegt 3500 gram. Nienke kleedt vos aan op bed terwijl hij nog aan zijn placenta vast zit. vos wordt met placenta en al naar huis meegenomen. Thuis in de yurt snijdt Rick de navelstreng door met het obsidiaanmes. (Obsidiaan is vulkanisch glas, het scherpste en sterkste natuurlijke glas dat er bestaat. Het idee is dat het tussen de ionen door snijdt zodat de verbinding blijft bestaan) Ondanks de ziekenhuis transfer hebben ze zo toch nog veel van hun wensen kunnen vervullen.





Om mijn verhaal compleet te maken ben ik uiteraard terug gegaan naar Nienke en Rick om Vos en zijn leuke zussen te ontmoeten. Doula Mandy was er ook en ik mocht nog wat mooie rituelen fotograferen. Wat was het fijn om terug te zijn en te zien hoe goed het met ze gaat. Want kijk nou dit snoetje!








En hoe heerlijk kleurrijk zijn deze wasbare luiers van de Billenboektiek!? www.billenboetiek.nl












Mandy heeft een yoni steam voorbereid met gedroogde kruiden.


'Een yoni steam is een stoombad voor je vagina & baarmoeder. Het is een eeuwenoude traditie, waarin de vrouw de warmte van een kruidenstoom binnenlaat tot in haar vagina en baarmoeder. Vaginale stomen worden al eeuwenlang gebruikt in landen als Midden- en Zuid Amerika, China en Afrika. Daar weten ze al lang dat de yoni een heiligdom is waar je goed voor moet zorgen.'


Bron en meer info: https://dalalounatuurlijk.nl/yoni-steam-kruiden-voor-na-de-bevalling/



Deze prachtige krukjes zijn handgemaakt en te koop! http://niencarriers.nl/ binnenkort www.alruina.nl




Na het stomen heeft Mandy een belly binding aangebracht.


'Belly Binden (buikbinden) is een traditie in veel oosterse culturen. Er wordt een heel lange lap gebruikt en die wordt rondom de torso geknoopt. Soms wordt er vóór het buikbinden een kruidenpasta op de buik aangebracht of essentiële oliën. De Bengkung stijl (hier gebruikt) komt uit de Maleisische cultuur.'


'Buikbinden zorgt voor ondersteuning bij het herstel na de bevalling. Door het wikkelen vanaf het bekken tot het borstbeen, is dat hele gebied ondersteund. Bekken, baarmoeder en organen.'


Bron en meer info: https://www.eenhelebevalling.com/bengkung-belly-binding/







Voor Nienke weer ging rusten kreeg ze nog een heerlijke voetmassage. Wow, doe mijn zo'n doula! Hoe fijn is het om zo in slaap te kunnen vallen met je kindje naast je.


Website van Mandy: www.mandysijm.nl





Het was heel fijn jullie weer gezien te hebben. Bedankt voor alle mooie momenten die ik mocht fotograferen en alles wat ik van jullie mocht leren <3



- Alle zorgverleners die op de foto's te zien zijn hebben toestemming gegeven voor het delen van deze beelden. -

1,444 keer bekeken1 reactie

Recente blogposts

Alles weergeven