Body positivity project - Deel 6: Wat seksueel geweld met je kan doen


* Trigger warning, deze blog gaat over seksueel misbruik, automutilatie en depressie*


Intro door Jessica:

Ik ken Jentl al heel lang via social media. Ze fotografeerde voor stichting Earlybirds vanaf het aller eerste begin en schreef prachtige dingen als woordkunstenares. Gedurende de jaren deelde ze steeds meer over seksueel geweld en de gevolgen waaronder PTSS en depressie. Ze stopte met fotograferen en woordkunsten, maar ik bleef haar volgen. Haar openheid en haar kijk op de wereld inspireert mij, ze fotografeert zo goed, kan zo mooi schrijven. Inmiddels wist ik ook van haar automutilatie af, en als fotograaf had ik altijd al zoiets van: 'Wat zou ik haar graag eens fotograferen'.


Maar hoe vraag je iemand zoiets? Hoe zeg je tegen iemand dat jij haar aangedane lichaam prachtig vindt op een kunstige manier. Ik had moeten weten dat ze me zou begrijpen als ik het zou vragen...maar ik durfde niet. Het is zo kwetsbaar en intiem...


En toen kwam mijn body postivity project. Er kwamen veel berichten binnen van mensen met bijzondere verhalen....en toen ineens 'ping'....een bericht van Jentl. Of ik het aan zou durven haar te fotograferen. Ja! Ja! Ja! En hoe reageer je dan gepast enthousiast he? Want de kunstenaar in mij deed al een dansje door de kamer!


We maakten elk een moodboard, ik wilde weten hoe zij het voor zich zou zien en ook goed voorbereid zijn. Onze visies kwamen duidelijk overeen. Ik vond het belangrijk dat ik vooral haar verhaal zou vertellen. Dat de teksten die we kozen niet van Pinterest kwamen maar uit haar hart. Het uitspreken van de nare woorden was soms moeilijk, dus schreef ze de woorden zelf op haar lijf. Samen vonden we onze weg tijdens de shoot, na elk deel even rust, een slok drinken...en op naar de volgende setting. Geen tijdsdruk, niets moet, nee is nee en stop is stop. Laagje voor laagje durfde Jentl steeds meer van zichzelf te laten zien.


Van tevoren was ik best zenuwachtig. Ik wilde dit zo graag goed doen. En we zouden elkaar voor het eerst in het echt zien. Maar voor mij voelde het heel vertrouwd. We zijn alletwee heel rustig en hebben een artistieke kijk op dingen. De sfeer in huis was enorm fijn, voelde echt als thuis komen. Zoveel liefde in dit huis. De geur van wierook, zoutlampjes aan en kinderknutsels in lijstjes.


Lieve lieve Jentl, wat ben ik blij dat jij mij dat berichtje stuurde. Wat vind ik het enorm stoer en dapper dat je je zo kwetsbaar opstelt met als doel dit onderwerp bespreekbaar te maken en mensen alert te maken. Ik vind je echt een mooi mens, van binnen en buiten. Dank voor jouw vertrouwen in mij.


Samen willen wij laten zien wat de gevolgen kunnen zijn van seksueel geweld op jonge leeftijd, en vooral awareness creëren. We willen de mensen die dit is overkomen, of die zich hierin herkennen een stem en een gezicht geven. Jentl heeft bewust gekozen om een niet te lange blog bij te voegen, omdat ze de foto's voor zich wil laten spreken en zodat iedereen zijn of haar eigen verhaal erin kan zien of herkennen.


Jentl is onder andere op scholen bezig om voorlichting te geven hoe seksueel geweld te herkennen en te stoppen.


--------------------------------------------------------------------------------------

" Niemand stopte het."

--------------------------------------------------------------------------------------


Door Jentl:

‘Body positivity’, ik las en zag er natuurlijk al veel over. Zo ook bij Jessica. Haar foto’s ken ik, we kennen elkaar al jaren, ook al hebben we elkaar nog nooit gezien. Ik zag haar enorm groeien en vind haar een prachtig mens. En wat ze maakt is nog prachtiger. De foto’s die ze maakte voor haar body positivity project ook. Vrouwelijk, echt, zo waardevol. Ik gun het iedere vrouw om dit te laten doen.


Maar ik? Positief over mijn lichaam ben ik niet. Sterker nog, ik kan me niet herinneren dat ik dit ooit was. Ik ben dik, ik heb last van mijn lichaam en voel me zo beroerd in dit ‘huis’. Mijn lijf voelt echter wel krachtig. Want het doorstond veel en ik droeg, baarde en voedde ook nog eens twee kinderen met dit lichaam. Dat kan ik waarderen, bewonderen nog niet maar waarderen wel. Ik schaam me voor mijn dik-zijn, ik schaam me voor mijn niet goed voor mezelf zorgen, voor het niet gezond zijn. Maar ik schaam me niet voor mijn littekens. Ze zijn de strijd, de weg die ik afleg om te helen.


Jessica en ik besloten het samen vast te leggen. Het was intens, ik denk dat dat het beste woord is. Ik vertrouwde haar, ik vertrouwde haar kunstenaarshart. En ook had ik mezelf gezegd dat het oké is. Ik mag kwetsbaar zijn, dit moeilijk vinden, bang zijn, maar ik ga het wel doen. De camera vergeten en enkel er zijn.

Ik liet op het moment van fotograferen ook los dat ik perse wilde laten zien wat mijn verhaal is. Sterker nog, het gaat niet eens om mijn verhaal. Ik voel dat ik een stem heb, dat ik deze mag gebruiken, en dat Jessica nu haar talent inzette om dit verhaal op beeld weer te geven. Om te laten zien wat seksueel geweld kan doen met je vrouw-zijn. Wat automutilatie doet met een lichaam, een eetstoornis, een diepe depressie en altijd voelen dat er angst in je lichaam zit.


Het is kwetsbaar, het is precies zoals ik me op de meeste dagen voel. Het is mijn stem. En het is de groei naar ‘body positivity’. Want mijn lichaam is niet strak of ideaal. Mijn lichaam is wel zacht en zoals mijn kinderen vaak vinden: heel goed om door getroost te worden en bij te schuilen (of te fungeren als springkussen).


Jentl.

Contact: jentlvanwijk@gmail.com




Heb jij hulp nodig? Hier wat links:

Zelfmoordpreventie: www.113.nl

Om te praten: www.slachtofferhulp.nl

Hulplijn: www.verbreekdestilte.nl

Misbruik anoniem melden: https://slachtofferwijzer.nl/

Hulp: https://www.centrumseksueelgeweld.nl

1,077 keer bekeken

© 2020 by Jessica Vink - VI-Photography

info@vi-photography.nl